هنرمندان پیشرو

مرتضی ممیز (۱۳۱۵–۱۳۸۴)، طراح گرافیک، تصویرگر و مدرس ایرانی، از چهره‌های اثرگذار در شکل‌گیری گرافیک معاصر ایران است. فعالیت او طراحی پوستر، نشانه، جلد کتاب و صفحه‌آرایی را در کنار آموزش و سامان‌دهی حرفهٔ طراحی گرافیک دربرمی‌گیرد. زبان تصویری و تکنیک ممیز با ترکیب تصویرسازی، نوشتار و نشانه‌های فشردهٔ بصری، برای هر سفارش زبانی متناسب […]

حسین بهزاد (۱۲۷۳–۱۳۴۷)، نقاش و نگارگر متولد تهران، از چهره‌های مهم نگارگری ایران در سدهٔ بیستم است. او با تکیه بر آموزش کارگاهی و مطالعهٔ آثار پیشینیان، به بیانی شخصی در نگارگری رسید.

فرح اصولی، متولد ۱۳۳۲ در زنجان، نقاش معاصر ایرانی است. او ظرفیت روایت‌گری نگارگری ایرانی را به موضوع‌های زندگی معاصر، تجربهٔ زنان و بازخوانی تاریخ هنر پیوند می‌دهد.

بیژن الهی (۱۳۲۴–۱۳۸۹)، شاعر، مترجم و نقاش متولد تهران، از چهره‌های شعر نوگرای ایران و جریان «شعر دیگر» بود. تجربهٔ تصویر و نقاشی در کنار زبان و ترجمه، بخشی از جهان هنری او را شکل داد.

پریوش گنجی، متولد ۱۳۲۴ در تبریز، نقاش، طراح پارچه و مدرس هنر است. تجربهٔ طراحی و چاپ پارچه و مطالعهٔ نقش‌های ایرانی، در کنار آموزش و فعالیت بین‌المللی، زمینهٔ شکل‌گیری زبان تصویری او را فراهم کرده‌اند.

کامبیز درم‌بخش (۱۳۲۱–۱۴۰۰)، متولد شیراز، طراح، کاریکاتوریست و هنرمند گرافیک ایرانی بود. همکاری طولانی با مطبوعات ایران و جهان و ارائهٔ طراحی‌هایی با طنز تصویری، از بخش‌های اصلی کارنامهٔ اوست. زبان تصویری و تکنیک خطوط موجز و موقعیت‌های ساده اما چندلایه، ابزار بیان او بودند. طرح‌های او با کمترین عناصر، به تجربه‌های روزمره و رابطهٔ […]

سهراب سپهری (۱۳۰۷–۱۳۵۹)، نقاش و شاعر ایرانی، از چهره‌های مهم هنر و ادبیات نوگرای ایران است. تجربهٔ طبیعت و توجه به سنت‌های تصویری و اندیشهٔ شرق در نقاشی و شعر او پیوندی نزدیک دارند. زبان تصویری و تکنیک تنهٔ درختان، منظره‌های کویری و طبیعت بی‌جان در نقاشی‌های او به بیان‌هایی موجز و گاه نیمه‌انتزاعی تبدیل […]

فریده لاشایی (۱۳۲۳–۱۳۹۱)، متولد رشت، نقاش و هنرمند چندرسانه‌ای ایرانی بود. نقاشی، مجسمه، چیدمان، تصویر متحرک، نویسندگی و ترجمه، عرصه‌های مختلف کار او بودند. زبان تصویری و تکنیک منظره و طبیعت در آثار لاشایی با انتزاع، روایت و تجربهٔ شخصی پیوند می‌خورند. در کارهای متأخر، تصویر متحرک و نقاشی در کنار یکدیگر قرار می‌گیرند. نمایشگاه‌های […]

بهجت صدر (۱۳۰۳–۱۳۸۸)، متولد اراک، از پیشگامان نقاشی انتزاعی و آموزش هنر در ایران بود. فعالیت او میان ایران و اروپا شکل گرفت و به تجربه‌های متمایز در ماده، حرکت و سطح نقاشی انجامید. زبان تصویری و تکنیک کار با رنگ سیاه، ابزارهایی مانند کاردک و سطوح غیرمتعارف، به ایجاد ردها و ریتم‌های ویژه در […]

لیلیت تریان (۱۳۰۹–۱۳۹۷)، متولد تهران، مجسمه‌ساز ایرانی ارمنی‌تبار و از چهره‌های اثرگذار در آموزش مجسمه‌سازی معاصر ایران بود. فعالیت کارگاهی و پرورش نسل‌های هنرمندان، در کنار خلق اثر، جایگاهی محوری در زندگی حرفه‌ای او داشت. زبان تصویری و تکنیک فیگور انسانی و مطالعهٔ طبیعت در آثار و آموزش او اهمیت داشتند. تجربهٔ سنگ، گچ و […]

ایران درودی (۱۳۱۵–۱۴۰۰)، متولد نیشابور، نقاش، نویسنده و مستندساز ایرانی بود. نقاشی و فعالیت فرهنگی او در ایران و خارج از ایران، بخش مهمی از تاریخ هنر معاصر ایران را همراهی کرده است. زبان تصویری و تکنیک نور، رنگ و فضاهای خیال‌انگیز در نقاشی‌های او جایگاه محوری دارند. منظره در این آثار اغلب از بازنمایی […]

منیر شاهرودی فرمانفرمائیان (۱۹۲۲–۲۰۱۹ میلادی)، متولد قزوین، هنرمند ایرانی بود که آینه‌کاری و هندسهٔ هنر و معماری ایران را به بیان انتزاعی معاصر پیوند داد. زبان تصویری و تکنیک قطعات آینه، تکرار هندسی و تغییر نور و بازتاب، ساختار آثار او را شکل می‌دهند. طراحی، کولاژ و آثار حجمی نیز در کنار آینه‌کاری در کارنامه‌اش […]

محسن وزیری‌مقدم (۱۳۰۳–۱۳۹۷)، متولد تهران، نقاش، مجسمه‌ساز و مدرس هنر ایرانی بود. تجربه‌گری در انتزاع، ماده و حرکت، محور مهم فعالیت او در ایران و ایتالیا است. زبان تصویری و تکنیک نقاشی‌های شنی و مجسمه‌های متحرک او، رابطهٔ بدن، ابزار و ماده را به بخشی از فرایند خلق اثر تبدیل می‌کنند. گذار از تصویر بازشناختنی […]

اردشیر محصص (۱۳۱۷–۱۳۸۷)، متولد رشت، طراح، تصویرگر و طنزپرداز ایرانی بود. آثار او با نگاهی انتقادی به قدرت و مناسبات اجتماعی، جایگاهی متمایز در طراحی معاصر ایران دارند. زبان تصویری و تکنیک خط دقیق، موقعیت‌های گروتسک و ارجاع به تصویرهای تاریخی و نگارگری ایرانی، زبان طراحی او را می‌سازند. طنز در این آثار اغلب با […]

احمد عالی، متولد ۱۳۱۴ در تبریز، عکاس و نقاش ایرانی است. او از چهره‌های اثرگذار در طرح عکاسی به‌عنوان رسانه‌ای مستقل در هنرهای تجسمی ایران است. زبان تصویری و تکنیک توجه به ترکیب‌بندی، رابطهٔ تصویر و زمان و تجربه‌های خودنگاره، در کنار عکاسی از فضای هنری ایران، بخشی از دامنهٔ کار اوست. تحصیلات و آموزش […]

آیدین آغداشلو، متولد ۱۳۱۹ در رشت، نقاش، طراح، نویسنده و مدرس هنر ایرانی است. مطالعهٔ هنر ایران و اروپا و تجربهٔ مرمت، در کنار نقاشی و نوشتن، به زبان هنری او شکل داده‌اند. زبان تصویری و تکنیک در مجموعهٔ «خاطرات انهدام»، بازآفرینی دقیق آثار تاریخی با تصویر فرسودگی و ویرانی همراه می‌شود. گواش از رسانه‌های […]

منوچهر یکتایی (۱۹۲۱–۲۰۱۹ میلادی)، متولد تهران، نقاش و شاعر ایرانی‌آمریکایی بود. او با محافل مکتب نیویورک و اکسپرسیونیسم انتزاعی ارتباط داشت، اما جایگاه تصویر و موضوع بازشناختنی را در نقاشی خود حفظ کرد. زبان تصویری و تکنیک رنگ‌گذاری ضخیم، ضربه‌های پرانرژی و هم‌نشینی فیگور، اشیا و طبیعت بی‌جان از ویژگی‌های آثار اوست. نقاشی‌هایش میان حضور […]

حسین زنده‌رودی، متولد ۱۳۱۶ در تهران، نقاش ایرانی و از چهره‌های آغازین جریان سقاخانه است. او با تبدیل حروف، اعداد و نشانه‌های فرهنگ تصویری ایران به عناصر مستقل نقاشی، مسیر ویژه‌ای در هنر نوگرای ایران گشود. زبان تصویری و تکنیک ریتم، تکرار و سازمان‌دهی نشانه‌ها، ساختار بسیاری از آثار او را می‌سازند. حروف در این […]

نیکزاد نجومی، شناخته‌شده با نام نیکی نجومی، نقاش و تصویرگر متولد کرمانشاه است. روابط قدرت، خشونت و موقعیت انسان در ساختارهای اجتماعی، از موضوع‌های اصلی نقاشی‌های او هستند. زبان تصویری و تکنیک صحنه‌های فیگوراتیو او اغلب با موقعیت‌های نامعمول و طنز تلخ شکل می‌گیرند. جابه‌جایی اجزای بدن، فضا و نشانه‌ها، روایت را از توصیف مستقیم […]

مارکو گریگوریان (۱۹۲۵–۲۰۰۷ میلادی)، هنرمند ایرانی ارمنی‌تبار، نقاش، مدرس، گالری‌دار و مجموعه‌دار بود. او در شکل‌گیری هنر نوگرای ایران و معرفی امکان‌های تازهٔ ماده در نقاشی نقش داشت. زبان تصویری و تکنیک خاک، کاه و مواد روزمره در آثار معروف به نقاشی‌های خاکی او، از موضوع به خودِ مادهٔ اثر تبدیل می‌شوند. سطح، بافت و […]

شیرین نشاط، متولد ۱۳۳۶ در قزوین، هنرمند و فیلم‌ساز ایرانی است. عکاسی، ویدئو و سینما در آثار او به تجربهٔ هویت، جنسیت، مهاجرت و نسبت فرد با ساختارهای اجتماعی می‌پردازند. زبان تصویری و تکنیک هم‌نشینی متن و تصویر، تقابل صدا و سکوت و روایت‌های چندلایه در کار او حضور دارند. مجموعه‌های عکاسی و چیدمان‌های ویدئویی، […]

سیا ارمجانی (۱۹۳۹–۲۰۲۰ میلادی)، متولد تهران، هنرمند ایرانی‌آمریکایی بود. او با آثاری در مرز مجسمه‌سازی، معماری و فضای عمومی، به رابطهٔ هنر با زندگی جمعی پرداخت. زبان تصویری و تکنیک پل‌ها، باغ‌ها، فضاهای مطالعه و سازه‌های عمومی در کار او تنها فرم معماری نیستند؛ امکان حضور، استفاده و ارتباط اجتماعی نیز بخشی از اثر است. […]

پرویز تناولی، متولد ۱۳۱۶ در تهران، مجسمه‌ساز، نقاش، پژوهشگر و مجموعه‌دار ایرانی است. او از چهره‌های محوری هنر نوگرای ایران و جریان سقاخانه به شمار می‌آید. زبان تصویری و تکنیک مجموعه‌های «هیچ»، «شاعر»، «قفل» و «قفس» در پیوند با زبان، فرهنگ عامه و سنت‌های تصویری ایران شکل گرفته‌اند. پژوهش دربارهٔ بافته‌ها و هنرهای مردمی نیز […]

بهمن محصص (۱۳۰۹–۱۳۸۹)، متولد رشت، نقاش، مجسمه‌ساز، مترجم و کارگردان تئاتر ایرانی بود. فعالیت او میان ایران و ایتالیا، از مسیرهای متمایز هنر نوگرای ایران است. زبان تصویری و تکنیک پیکره‌های انسانی و جانوری، شکل‌های فشرده و گاه ناقص و ارجاع به اسطوره در آثار او دیده می‌شوند. نقاشی، چاپ و مجسمه‌سازی، رسانه‌های اصلی تجربه‌های […]

احمد امین‌نظر، متولد ۱۳۳۴ در آبادان، نقاش، طراح، چاپگر و مدرس هنر ایرانی بود. آثار فیگوراتیو و بیانگر او، طراحی را با ارجاع به نگارگری، ادبیات و اسطوره پیوند می‌دهند. زبان تصویری و تکنیک قدرت خط و طراحی، پیکره‌های دگرگون‌شده و روایت‌های استعاری، از ویژگی‌های آثار او هستند. تجربهٔ هنر اروپا و مطالعهٔ سنت‌های تصویری […]